معماری شبه مدرنیستی ایران

وارطان هوانسیان که نماینده این گروه و شیفته جریان تجددخواهی عصر رضاشاه بود، در یادداشت های خود معماری مدرن ایران را با کشف حجاب مقایسه می کرد و معتقد بود همان گونه که زنان پیش از این در زیر چادرهای سیاه محبوس بودند، خانه های نیز زیر دیوارهای بلند و کاهگلی محصور بودند و معماری مدرن با به کار بردن شیشه و آهن بناها را از حجابی که گرفتارش بودند رهانید.

ولی در نهایت هیچیک از معماران مدرنیست ایرانی نتوانستند به اصول معماری مدرن شکل گرفته بعدازچهارمین کنگره سیام وفادار بمانند و حتی هوانسیان در پی دادن رنگ و بوی ایرانی به کارهای خود رفت. در دوره محمدرضا پهلوی، جریان های متعدد معماری، جای خود را به جریان غالب و تاثیرگذار معماری مدرن داد. معماری مدرن شکل گرفته در این دوره عمدتا از مجرای کارهای معماران و اندیشه های جریان ساز اروپایی از جمله سبک بین المللی، مدرسه باهاوس، کارهای لوکوربوزیه، فرانک لوید رایت، ریچارد نویترا، آلور آلتو وجیمزاسترلینگ حمایت می شد و ماحصل آن صورت ایرانی معماری مدرن بود که «شبه مدرنیستی» نام گذاری گردید. این سبک برخلاف معماری مدرن که سعی در نزدیک ساختن فضاهای عمومی و خصوصی دارد، مانند نمونه های گذشته معماری ایران از قواعد جدایی فضاهای عمومی و از خصوصی تبعیت می کند. در دهه های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ خورشیدی، معماران چون مهدی علیزاده، لطیف ابولقاسمی، فرامرزشریفی و ایرج کلانتری دست به تجربیاتی زدند که تا حد زیادی متاثر از معماری مدرن ولی درآمیخته با حال و هوای معماری ایرانی بود و از این رو «شبه مدرنیستی» شمرده می شد.