معماری معاصر ایران

در اوایل دوره رضا شاه به دنبال برنامه های تجدد طلبانه، گرایش های متفاوتی به رهبری معماران ایرانی تحصیل کرده اروپا و معماران اروپایی که از طرف دولت به ایران دعوت شده بودند در برابر معماری سنتی پدیدار شد. معماری آنان انعکاس مستقیم تحولات معماری مدرن اروپا بود. آنان مصالح جدید به ویژه بتن، فولاد و شیشه و روش های نوآورانه در اجرای سازه را جایگزین روش های پیشین کردند. مهم ترین این تغییرات، استفاده از بتن بود که امکانات بی سابقه ای از لحاظ سازه و زیبایی شناسی در اختیار معماران ایرانی گذاشت.بزرگ ترین هدف معماران این عصر تغییر روش های سنتی ساخت و ساز به شیوه های روز دنیا و ترویج معماری مدرن در ایران رضاشاهی بود.

در سال ۱۳۱۹ دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران در سه رشته، از جمله معماری، تاسیس شد. در سال های بعدی نخستین فارغ التحصیلان معماری دانشگاه تهران وارث نسل اول معماران ایرانی که همگی تحصیل کرده اروپا بودند، شدند. آنان تاثیرگذارترین گروه در تثبیت اصول و مفاهیم معماری مدرن در ایران بودند. از عوامل دیگر گسترش معماری مدرن، آغاز ساخت و ساز شهرک های و انبوه سازی مسکونی در سال های دهه بیست و سی خورشیدی بود. تا اواسط دهه ۱۳۲۰ خورشیدی، ساخت واحدهای مسکونی در شهرها و روستاها بیش تر به روش سنتی و با استفاده از مصالح بومی از قبیل خشت، چوب و کاهگل صورت می گرفت. اما از پایان جنگ جهانی دوم، حرکتی برای ساخت واحدهای مسکونی جدید آغاز شد که در آن ها از مصالحی مانند آجر، تیرآهن و بتن به کار برده می شد. تا سال ۱۳۳۵ واحدهای مسکونی جدید چهل و چهار درصد بافت شهرری را تشکیل می دادند و تا سال ۱۳۴۵ این نسبت به پنجاه و شش درصد افزایش یافت. در دهه های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ خورشیدی، گرایش به معماری مدرن از طریق ساخت خانه ها و مجتمع های مسکونی در اوج خود بود.

 منبع :ویکی پدیا